.

18 grudnia 2019r.

Żłóbek jakby żywa Ewangelia

Środowa Audiencja Generalna
z Ojcem św. Franciszkiem
O znaczeniu i wartości żłóbka

Zakładki: 1. 2. 3. 4. 5. 6.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Za tydzień będą święta Bożego Narodzenia. W tych dniach, gdy w biegu czynimy przedświąteczne przygotowania, możemy zadać sobie pytanie: "Jak przygotowuję się do narodzin Tego, którego świętujemy?" Prostym, ale skutecznym sposobem przygotowania jest zrobienie żłóbka. Również ja podążyłem w tym roku tą drogą: pojechałem do Greccio, gdzie św. Franciszek stworzył wraz z miejscową ludnością pierwszy żłóbek. I napisałem list, aby przypomnieć o znaczeniu tej tradycji.

Żłóbek jest bowiem "jakby żywą Ewangelią" (List apostolski Admirabile signum, 1). Zanosi Ewangelię do miejsc, w których żyjemy: do domów, szkół, miejsc pracy i spotkań, szpitali i domów opieki, do więzień i na place. I tam gdzie żyjemy przypomina nam jedną zasadniczą rzecz: że Bóg nie pozostał niewidzialny w niebie, ale przyszedł na Ziemię, stał się człowiekiem. Przyrządzenie żłóbka to świętowanie bliskości Boga: to odkrywanie, że Bóg jest rzeczywisty, konkretny, żywy i pulsujący życiem. Nie jest On odległym panem ani obojętnym sędzią, ale pokorną Miłością, która zstąpiła aż ku nam. Dzieciątko w żłóbku przekazuje nam swoją czułość. Niektóre figurki przedstawiają Dzieciątko z otwartymi ramionami, aby nam powiedzieć, że Bóg przyszedł, aby wziąć w ramiona naszą ludzkość. Zatem miło jest stanąć przed żłóbkiem i tam powierzyć Panu swe życie, powiedzieć Jemu o ludziach i sytuacjach, na których nam zależy, dokonać z Nim bilansu kończącego się roku, podzielić się oczekiwaniami i obawami.

Obok Jezusa widzimy Matkę Bożą i świętego Józefa. Możemy sobie wyobrazić myśli i uczucia, jakie żywili, gdy Dzieciątko rodziło się w ubóstwie: radość, ale także obawa. Możemy też zaprosić Świętą Rodzinę do naszego domu, w którym są radości i zmartwienia, gdzie każdego dnia się budzimy, spożywamy posiłek i śpimy obok najbliższych nam osób. Żłóbek jest domową Ewangelią. Słowo żłóbek nawiązuje do żłobu, a nazwa miasta żłóbka, Betlejem oznacza "dom chleba". Żłób i chleb: żłóbek przygotowywany w domu, gdzie dzielimy się pożywieniem i uczuciami przypomina nam, że Jezus jest niezbędnym pokarmem, chlebem życia (por. J 6,35). To On karmi naszą miłość, to On daje naszym rodzinom siłę, by iść naprzód i sobie przebaczać.

Żłóbek daje nam kolejną lekcję życia. W dzisiejszych, czasami szalonych rytmach jest on zaproszeniem do kontemplacji. Przypomina nam o tym, jak ważne jest zatrzymanie się. Bowiem tylko wówczas, gdy potrafimy się skupić, możemy gościnnie przyjąć to, co w życiu się liczy. Tylko jeśli pozostawimy poza domem zgiełk świata, otworzymy się na słuchanie Boga, który przemawia w milczeniu. Żyjemy w społeczeństwie zabieganym, żyjącym stale w pośpiechu, widzącym i zapominającym o wielu rzeczach, gorączkowo poszukującym dóbr materialnych. Żłóbek w swojej autentycznej prostocie przypomina nam, że w życiu nie liczy się ilość rzeczy, ale jakość uczuć. Przyciągając nasze spojrzenie ku Boga, ubogiemu w rzeczy i bogatemu w miłość, przypomina nam o tym, co istotne.

Żłóbek jest bardziej aktualny niż kiedykolwiek, podczas gdy codziennie produkuje się na świecie tak wiele broni i tak wiele obrazów przemocy, wkradających się do oczu i serca. Żłóbek jest natomiast własnoręcznie wykonanym obrazem pokoju. Podczas gdy upadek człowieka polega na tym, że każdy idzie swoją drogą, to w żłóbku wszyscy w nocy świata zbiegają się do Jezusa, Księcia Pokoju. Wokół Niego, w owej grocie oświetlonej czułością, znajdujemy harmonię. Widzimy tam razem bardzo różnych ludzi: Mędrców i pasterzy, królów i ubogich, maluchów i osoby starsze. Jest także harmonia między człowiekiem a stworzeniem, jak sugeruje obecność wołu, osła i krajobrazów przyrodniczych.

Drodzy bracia i siostry, ze żłóbka możemy wreszcie zaczerpnąć nauczanie o sensie życia. Popatrzmy na codzienne sceny: pasterze z owcami, kowale, kujący żelazo, młynarze, którzy robią chleb; czasami włączane są krajobrazy i sytuacje naszych terytoriów. To słusznie, ponieważ żłóbek przypomina nam, że Jezus wchodzi w nasze konkretne życie. I podobnie jak w życiu konkretnym istnieje również zło, przywoływane przez pałac Heroda. Wszystko wydaje się więc toczyć normalnie, wydaje się, że świat się nie poprawił. Ale w istocie jest nowość, jedna jedyna, ale decydująca: Jezus. W codziennym życiu nie jesteśmy już sami, On jest pośród nas. Nie zmienia spraw magicznie, ale jeśli Go przyjmiemy, to wszystko może się zmienić. Życzę wam zatem, aby przyrządzanie żłóbka było okazją do zaproszenia Jezusa w nasze życie. Jeśli bowiem jest On w nim obecny, to ono się odradza. I jest doprawdy świętem Bożego Narodzenia.

Papież Franciszek
18 grudnia 2019 roku

tłumaczenie: Radio Watykańskie
Źródło: Radio Maryja

* * *

.

Papież Franciszek

.