11 października.

Św. Jan XXIII - papież
(Angelo Giuseppe Roncalli)

(1881-1963)

* * *

.

Życiorys Jana XXIII - Papież dobroci i uśmiechu

Urodził się we Włoszech 25 listopada 1881r. jako Angelo Giuseppe Roncalli, w biednej rodzinie chłopskiej. Jego matka była osobą bardzo religijną. Urodziła 11 dzieci, z których Angelo przyszedł na świat jako czwarty. Charakteryzowała go niezwykła dobroć, ciepło i pogoda ducha.

Mając 12 lat wstąpił do niższego seminarium duchownego w Bergamo, które było wówczas jednym z najbardziej prestiżowych miejsc kształcenia przyszłych księży. Tam też został przyjęty do III Zakonu św. Franciszka (1 marca 1896r.). Po otrzymaniu stypendium za wyniki w nauce, rozpoczął naukę w Papieskim Seminarium Rzymskim.

W 1902 roku przerwał naukę na rok, żeby odbyć służbę wojskową. Po jej zakończeniu obronił doktorat z teologii i przyjął święcenia kapłańskie. Rok po podjęciu nauki w seminarium zaczął spisywać swoje notatki duchowe i kontynuował tę pracę aż do późnej starości. Jego zapiski wydane zostały pod tytułem "Dziennik duszy". W 1903 roku napisał w nim między innymi:

"Bóg pragnie, abyśmy podążali wzorem świętych poprzez czerpanie z życiodajnej esencji ich cnót, a następnie przerabianie jej na swój własny sposób, adaptowanie do naszych indywidualnych możliwości i okoliczności życia. Gdyby św. Alojzy był taki, jak ja, stałby się świętym w zupełnie inny sposób".

Jako młodemu księdzu powierzono mu funkcję sekretarza biskupa Bergamo, Giacomo Radiniego Tedeschi. W tym czasie wykładał też w seminarium, redagował biuletyn "Życie diecezjalne", współpracował również z innym lokalnym pismem katolickim, a także był duszpasterzem Akcji Katolickiej. Inspirowała go zwłaszcza postawa świętych: Karola Boromeusza, Franciszka Salezego i Grzegorza Barbarigo.

W 1925 mianowany został oficjałem w Bułgarii i arcybiskupem Areopolis. Jako swoje hasło biskupie Angelo Roncalli wybrał Obedientia et Pax (Posłuszeństwo i pokój). W późniejszych latach pełnił funkcję kolejno: apostolskiego delegata w Bułgarii, w Turcji i Grecji oraz nuncjusza apostolskiego w Paryżu. Tę ostatnią funkcję sprawował już w czasie trwania II wojny światowej.

W 1953 roku Angelo Roncalli został mianowany kardynałem i patriarchą Wenecji. Prezydent Francji, Vincent Auriol, powołał się na stary przywilej francuskich królów i sam włożył czerwony kapelusz na głowę kardynała Roncalli w czasie ceremonii w Pałacu Elizejskim. Z tego okresu przyszły papież zapamiętał pewne humorystyczne zdarzenie, kiedy to na jednym z oficjalnych przyjęć, na jakie został zaproszony, pojawiła się kobieta w sukni z zadziwiająco dużym dekoltem. Zwróciło to uwagę nie tyle na samą kobietę, co na kardynała - goście przyglądali się jego reakcji na odsłonięte kobiece wdzięki. Po przyjęciu kardynał podszedł do kobiety, wręczył jej czerwone jabłko i zapytał: "Pamięta Pani, co uświadomiła sobie Ewa, kiedy zjadła jabłko?".

W 1958 roku, po śmierci Piusa XII, podczas trzydniowego konklawe, kard. Roncalli został wybrany papieżem. Jego pierwszą reakcją był strach i zmieszanie wyrażone w słowach: tremens factus sum ego timero (drżę i lękam się). Ufny w wybór biskupów i Bożą Opatrzność, Angelo Roncalli przyjął wybór konklawe, a wraz z nim imię Jana XXIII. Przez zebranych na konklawe biskupów był traktowany jako "papież przejściowy". Ich faworytem był arcybiskup Mediolanu Montini, ale ten nie był w tamtym czasie jeszcze kardynałem. Godność tę otrzymał później z rąk samego Jana XXIII, a jeszcze później został jego następcą jako Paweł VI.

Jan XXIII jako papież podbił serca wiernych. Zawsze otwarty na kontakty z prasą, patrzył odważnie w obiektyw aparatu. Był pierwszym papieżem od 1870r., który odbył oficjalne spotkanie poza Watykanem. Spotkał się wówczas z więźniami, którzy sami do niego przyjść nie mogli. Słynął także ze zdystansowanego podejścia do ceremoniału papieskiego. Starał się go przestrzegać, ale z przymrużeniem oka.

Anegdotyczna opowieść dotycząca dnia koronacji Jana XXIII na papieża mówi, że kiedy podszedł do niego po błogosławieństwo włoski ordynariusz polowy, zobaczył, jak papież przyjmuje postawę zasadniczą i usłyszał: "Panie generale, melduje się sierżant Roncalli". Przez ludzi zapamiętany został jako papież, który palił fajkę i zawsze się uśmiechał, a przede wszystkim jako papież, który zwołał Sobór Watykański II i na zawsze zmienił historię Kościoła.

Sobór Watykański II zwołano, ku zdziwieniu wielu, na mniej niż 90 lat po kontrowersyjnym Soborze Watykańskim I. Ponadto, pomimo zapewnień sekretarzy, że na przygotowania potrzeba dziesiątek lat - Jan XXIII przewidział tylko kilkanaście miesięcy pomiędzy zwołaniem a rozpoczęciem soboru 11 października 1962r.

Jan XXIII ogłosił osiem encyklik, z których najważniejsze to "Mater et Magistra" oraz "Pacem in terris". Ta druga adresowana była do "wszystkich ludzi dobrej woli", nawoływała do pokoju między narodami całego świata.

Papież ustanowił komisję ds. rewizji prawa kanonicznego, której ostatecznym celem było opracowanie nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego (opublikowanego w 1983r.). Wiele ojcowskiej troski wykazał o "Kościół milczenia", prześladowany na różne sposoby w krajach rządzonych przez komunistów, m.in. w Polsce.

3 czerwca 1963 roku, o godzinie 19:49 (dzień po Zesłaniu Ducha Świętego), w wyniku krwotoku związanego z wcześniej zdiagnozowanym rakiem żołądka, Jan XXIII zmarł. Jego ostatnie słowa brzmiały: "Nie mam innej woli, jak tylko wolę Boga. Ut unum sint!" (Aby byli jedno!). W swoim testamencie, nawiązując do duchowości franciszkańskiej, z jaką związał się we wczesnych latach młodości, pisał:

"Pozory dostatku często zasłaniały ukryte ciernie dotkliwego ubóstwa i uniemożliwiały mi dawanie zawsze z taką hojnością, jakiej bym pragnął. Dziękuję Bogu za tę łaskę ubóstwa, które ślubowałem w młodości, ubóstwa ducha, jako kapłan Serca Bożego, i ubóstwa rzeczywistego, co mi dopomogło, by nigdy o nic nie prosić, ani o stanowiska, ani o pieniądze, ani o względy, nigdy, ani dla siebie, ani dla mojej rodziny, czy przyjaciół".

Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w 2000 roku, razem z papieżem Piusem IX. W liturgii wspominany jest 11 października - w rocznicę dnia, w którym nastąpiło uroczyste otwarcie Soboru Watykańskiego II.

30 września 2013r. na konsystorzu papież Franciszek ogłosił, że bł. Jan XXIII zostanie kanonizowany - wraz z bł. Janem Pawłem II - na placu św. Piotra w Rzymie w niedzielę Miłosierdzia Bożego, 27 kwietnia 2014r.

27 kwietnia 2014r. Radio Maryja
źródło: brewiarz.pl

góra

* * *

.

Bł. Jan XXIII - papież dobroci

Ks. Mariusz Frukacz

Przypadająca 25 listopada 2006r. 125. rocznica urodzin bł. Jana XXIII jest szczególną okazją do przypomnienia tej niezwykłej postaci współczesnemu pokoleniu. Papież Jan XXIII odegrał bardzo ważną rolę w historii Kościoła w XX wieku, co podkreślił sługa Boży Jan Paweł II, dokonując jego beatyfikacji na Placu św. Piotra w Rzymie 3 września 2000r.

Pierwsze lata życia

Angelo Giuseppe Roncalli urodził się 25 listopada 1881r. w miejscowości Brusico, na terenie Sotto il Monte, w prowincji Bergamo, w ubogiej rodzinie Battisty Roncallego i Marianny Mazzoli. Od wczesnego dzieciństwa chciał "studiować życie Jezusa" i odczuwał powołanie do kapłaństwa. W latach 1892-95 był alumnem Małego Seminarium w Bergamo, a następnie alumnem Wyższego Seminarium Duchownego w Bergamo. W tym okresie rozpoczyna pisanie "Dziennika duszy" - zapisków duchowych, notatek z rekolekcji, zapisków bieżących prowadzonych niemal do ostatnich dni swojego życia. O "Dzienniku duszy" sam mówił, że "na tych kartach jest więcej z mojej duszy niż w jakimkolwiek innym moim tekście". Kolejne lata drogi do kapłaństwa kleryk Roncalli spędził w Wyższym Seminarium w Rzymie. 10 sierpnia 1904r. w kościele Santa Maria in Monte Santo przy Piazza del Popolo otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Giuseppe Ceppetellego - tytularnego patriarchy Konstantynopola, prowikariusza Rzymu.

Sekretarz bp. Radiniego Tedeschiego

Ważnym okresem w życiu ks. Roncallego były lata 1905-14, kiedy pełnił on funkcję osobistego sekretarza bp. Radiniego Tedeschiego w Bergamo. Był to czas bogaty w przeżycia duchowe, okres, w którym ks. Roncalli poznawał lepiej Kościół i jego problemy. To także czas, w którym poznawał świat i Europę, wiele podróżując z bp. Tedeschim, m.in. do Ziemi Świętej. Ks. Roncalli, będąc sekretarzem biskupa, zainaugurował w 1906r. wydawanie pisma diecezjalnego "La Vita Diocesana" (Życie Diecezjalne). Do końca życia dla późniejszego papieża Jana XXIII bp Radini Tedeschi pozostał przewodnikiem duchowym i mistrzem.

W służbie Stolicy Apostolskiej

Istotnym etapem życia dla przyszłego papieża był czas jego pracy dyplomatycznej i służby dla Stolicy Apostolskiej (1925-53). W 1925r. papież Pius XI mianował ks. Roncallego wizytatorem apostolskim w Bułgarii, podnosząc go do godności biskupiej. Święcenia biskupie ks. Roncalli przyjął 19 marca tego samego roku, a jako motto swojej posługi biskupiej obrał słowa: "Obedientia et pax" (Posłuszeństwo i pokój). W "Dzienniku duszy" napisał: "Te słowa odzwierciedlają w pewnym stopniu historię mego życia. Niech one stanowią chwałę mego biednego imienia na wieki!". Swoją misję w Bułgarii bp Roncalli pełnił do 1934r. Następnie, w latach 1935-44, był przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w Turcji i Grecji, a z woli papieża Piusa XII - w latach 1945-52 był nuncjuszem apostolskim we Francji. Pełniąc wszystkie te funkcje, bp Roncalli starał się o dobro Kościoła, budując jedność i pokój.

Patriarcha Wenecji i papież

Nowym etapem życia biskupa, a od 12 stycznia 1953r. kardynała Roncallego, był okres jego posługi duszpasterskiej w Wenecji. Jako patriarcha Wenecji troszczył się o dobro duchowe wiernych, szczególnie o kult Eucharystii, o dyscyplinę kościelną duchownych. Dbał też o należyte wprowadzanie w życie Magisterium Kościoła, czego widocznym przykładem był zwołany przez niego w 1957r. XXXI Synod Diecezjalny. Opatrzność Boża miała jednak inne plany. 28 października 1958r. kard. Roncalli został wybrany na Stolicę św. Piotra. Przyjął imię Jan XXIII. Pontyfikat Jana XXIII był stosunkowo krótki - trwał do 3 czerwca 1963r. Jednak ten Papież w sposób bardzo wyraźny naznaczył historię Kościoła i świata w XX wieku. Pozostawił wiele "pomników" swojego pontyfikatu, wśród których w sposób szczególny należy wymienić otwarty przez niego 11 października 1962r. Sobór Watykański II i encyklikę "Pacem in terris" z 11 kwietnia 1963r., która stanowi jego testament duchowy, aktualny także dla współczesnego świata. Encyklika ukazała się w szczególnym kontekście historycznym, gdy świat podzielony był na dwa bloki, zraniony zimną wojną. Dwa lata wcześniej bowiem, w 1961r., z inicjatywy Nikity Chruszczowa - sekretarza generalnego komunistycznej partii ZSRR został wzniesiony mur berliński. A w październiku 1962r. na prośbę rewolucyjnego reżimu Fidela Castro władze sowieckie umieściły na Kubie wyrzutnie rakietowe. Świat stanął na krawędzi wojny. Osobiste zaangażowanie Jana XXIII i jego wołanie o pokój zakończyły kryzys kubański.

Związki bł. Jana XXIII z Polską,
Jasną Górą i Prymasem Tysiąclecia

Przybliżając postać bł. Jana XXIII, warto się także zatrzymać przy jego związkach z Polską, a szczególnie z Jasną Górą i Prymasem Tysiąclecia kard. Stefanem Wyszyńskim. Jan XXIII, zanim został wybrany na Stolicę św. Piotra, kilka razy odwiedził Polskę. Ale szczególnie cenił sobie swoje pielgrzymowanie do Częstochowy, na Jasną Górę. Otóż 17 sierpnia 1929r., będąc jeszcze wizytatorem apostolskim w Bułgarii, odwiedził Jasną Górę. W jasnogórskiej księdze pamiątkowej napisał: "Fiat pax in virtute tua, Regina Poloniae et abundantia in turribus tuis" (Niech będzie pokój w mocy Twojej, Królowo Polski, i obfitość w wieżycach Twoich). W swoich spotkaniach i rozmowach z Prymasem Tysiąclecia powracał do Matki Bożej Jasnogórskiej. To na prośbę Jana XXIII, wypowiedzianą 4 listopada 1958r. do kard. Wyszyńskiego, od 6 listopada 1958r. rozpoczęto odprawianie codziennych Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej na Jasnej Górze w intencji papieża. Warto też podkreślić, że umierający Papież w czerwcu 1963r. polecił ustawić przy swoim łóżku obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Szczególna więź łączyła też Jana XXIII z Prymasem Wyszyńskim, którego wielokrotnie przyjmował i wspierał we wszelkich inicjatywach podejmowanych w Kościele w Polsce. Na uwagę zasługuje fakt, że ostatnia notatka w "Dzienniku duszy", zapisana krótko przed śmiercią, 20 maja 1963r., dotyczy audiencji udzielonej kard. Wyszyńskiemu. Cennym świadectwem niezwykłej przyjaźni Jana XXIII z Prymasem Tysiąclecia są zapiski "pro memoria", kazania, przemówienia i listy kard. Wyszyńskiego z lat 1957-63. Spełniło się też - 3 września 2000r. - pragnienie sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, by "Bóg, Dawca chwały, pozwolił, wcześniej czy później, że będziemy oglądać go (Jana XXIII) na ołtarzach jako wzór najbardziej potrzebny współczesnemu światu" (Watykan, przy grobie Jana XXIII, 1 listopada 1964r.)

Tygodnik "niedziela" Nr 49 - 3 grudnia 2006r.

góra

* * *

.

Dobry papież Jan

3 września 2000 roku, na Placu św. Piotra w Rzymie, papież Jan Paweł II, podczas uroczystej Mszy, dokonał beatyfikacji swego poprzednika - Jana XXIII. Z tego tytułu warto zapoznać się z sylwetką drugiego (po Piusie X) błogosławionego papieża XX wieku. Miejmy też nadzieję, że nie ostatniego.

Konklawe po śmierci Piusa XII zaczęło się 25 października 1958 roku. Już cztery dni później wybrano jego następcę. Kardynał Angelo Giuseppe Roncalli, bo tak zwał się elekt, przybrał imię Jana XXIII. Urodził się w Sotto il Monte 25 listopada 1881 roku. Tylko dzięki swoim uzdolnieniom zdobył prawo do studiów, które ukończył jako doktor teologii. Tego samego, 1904 roku, otrzymał święcenia kapłańskie. W swojej rodzinnej diecezji, Bergamo, został wtedy wykładowcą historii Kościoła, patrologii oraz apologetyki. Otrzymał ponadto funkcję sekretarza przy tamtejszym biskupie. Chociaż jego przełożony, biskup Radini, nie był akceptowany w Watykanie, to jednak ks. Roncalli bez zastrzeżeń aprobował jego sposób postępowania. Jak mówią biografowie Jana XXIII, chciał naśladować dynamizm Radiniego, odwagę podejmowania ryzyka, zawsze wybór czynu zamiast wygodnego wyczekiwania, a jednocześnie cierpliwą rozwagę w podejmowaniu decyzji. Być może to właśnie wtedy ks. Angelo nauczył się postrzegać rzeczywistość, która obejmowałaby przeszłość pomocną w zrozumieniu teraźniejszości i wykształceniu planów na przyszłość. Taka postawa rodziła optymizm charakterystyczny dla pontyfikatu papieża, którego powszechnie nazywano papa buono (dobry papież).

Jako wykładowca, ks. Roncalli nie miał opinii naukowca. Swoje zainteresowania historią starał się zawsze łączyć ze współczesnością. Jak mówi jeden ze znawców jego postaci: nie szukał w historii sensacji, ale prawdy o życiu. W 1915 roku przyszły papież został powołany do wojska i trzy lata później, pod koniec I Wojny Światowej, był kapelanem największego szpitala wojskowego w Turynie w stopniu porucznika. Jak sam później pisał, był wdzięczny Bogu za to cenne doświadczenie. Po wojnie wrócił do seminarium, tym razem jako ojciec duchowny. Ponadto zajmował się organizacjami katolickimi oraz młodzieżą.

W związku z tą ostatnią pracą był oskarżany, iż na zbyt wiele jej pozwala, gdy tymczasem on po prostu stwarzał swym podopiecznym stałą okazję do dobrego postępowania. Jednak w 1921 roku został powołany do pracy w Kongregacji Rozkrzewiania Wiary w Rzymie, a cztery lata później papież Pius XI mianował go wizytatorem apostolskim w Bułgarii i wyświęcił jednocześnie na biskupa. Nowe zadania nie były łatwe, gdyż Roncalli musiał pracować w bardzo delikatnych warunkach, gdzie katolicy stanowili zdecydowaną mniejszość. To właśnie wtedy, podczas swoich podróży po Bułgarii, przyszły Jan XXIII poznał warunki istnienia szkół katolickich, w tym również unickich, prowadzonych m. in. przez zmartwychwstańców. Po dziewięciu latach pracy w Sofii bp. Roncalli został delegatem apostolskim w Turcji i w Grecji. Pracował tam cierpliwie do 1944 roku, kiedy to Pius XII mianował go nuncjuszem we Francji. Nad Sekwaną powstał problem, bowiem poprzedni przedstawiciel Watykanu oraz około trzydziestu biskupów francuskich było posądzanych o współpracę z kolaboracyjnym rządem marszałka Petaina. Także i teraz nowy nuncjusz, dzięki ujmującym otoczenie cechom swego charakteru, potrafił załagodzić istniejące napięcia. W efekcie tego, w 1953 roku, bp. Roncalli otrzymał kapelusz kardynalski oraz nominację na arcybiskupa i zarazem patriarchę Wenecji. Podobnie jak na poprzednich placówkach tak i tu uważał za swoje główne zadanie służbę duszpasterską, jak sam wówczas mówił: pragnę przede wszystkim polecić waszej życzliwości człowieka, który chce po prostu być waszym bratem, dobrym, przystępnym, rozumiejącym. Stąd też cechowała go umiejętność nawiązywania dialogu nawet z silnie ateistyczną lewicą. W swoich rządach diecezją kierował się m. in. zasadą, że rozstrzygać winien zawsze rozsądek a nie teorie pastoralne. W odniesieniu do kapłanów wskazywał, iż Służba Boża jest głównym zadaniem każdego księdza.

Taki to człowiek 28 października 1958 roku, został wybrany na głowę Kościoła Katolickiego. Nie był jednak zbyt znany i do tego miał być tylko papieżem przejściowym. On sam zdawał sobie sprawę, że w wieku 77 lat nie można liczyć na długi pontyfikat. Jednak nie oznaczało to wcale, iż nowy papież nie zamierza podejmować nowych, jak się miało w przyszłości okazać, przełomowych inicjatyw.

Głównymi zadaniami, jakie sobie wyznaczył zaraz na początku posługi piotrowej, były: odbycie synodu dla Rzymu (pierwszego w historii tego miasta), stworzenie nowego kodeksu prawa kościelnego (prace nad nim rozpoczęły się zaraz po objęciu przez niego urzędu a zakończyły się podpisaniem Kodeksu Prawa Kanonicznego w 1983 roku przez Jana Pawła II) oraz zwołanie dwudziestego pierwszego soboru powszechnego, który przeszedł do historii jako Sobór Watykański II. jak sam mówił to ostatnie przyszło pod wpływem spontanicznego natchnienia, kiedy to 25 stycznia 1959 zaskoczył cały świat, prezentując swój plan kardynałom. Według papieża celem tego zgromadzenia miało być dostosowanie Kościoła do wymogów epoki. To właśnie w związku z tym tematem po raz pierwszy użył Jan XXIII słowa aggiornamento, które dowolnie można tłumaczyć jako otwarcie Kościoła. Uważał, iż jeśli Kościół rozwiąże to zadanie, łatwiej będzie mu zaprosić do zjednoczenia się z odłączonymi braćmi. Rzeczywiście, dialog ekumeniczny nabrał teraz nowego znaczenia, ukazał się w zupełnie innym niż dotychczas świetle. Na Soborze pojawiło się 13 delegacji kościołów lub unii kościelnych niekatolickich a także indywidualni obserwatorzy protestanccy, m. in. br. Roger z Taize.

Ojciec Święty szczególnie wiele uwagi poświęcił biskupom krajów komunistycznych. Polskich hierarchów przyjął już w dwa dni po ich przybyciu do Rzymu. Zanim jednak Papież otworzył Sobór, udał się z pielgrzymką w tej intencji do Loreto i Asyżu. Była to pierwsza podróż, jaką odbył następca św. Piotra po prawie stuletniej niewoli watykańskiej. Znów Jan XXIII dokonał czegoś, co zmieniło, chyba na zawsze, oblicze papiestwa.

Tymczasem 11 października 1962 roku uroczyście otwarto obrady Soboru Watykańskiego II. W pierwszej sesji wzięło udział prawie trzy tysiące ojców soborowych i tylko jedna trzecia z nich reprezentowała kraje europejskie. W przemówieniu inauguracyjnym Papież powiedział m. in.: Żywimy wielką nadzieję, że Kościół, oświecony światłem tego Soboru, wzbogaci się w skarby duchowe, zaczerpnie zeń siły i nowych mocy, patrzeć będzie nieustannie w przyszłość (...) Kościół będzie w ten sposób działał, by ludzie, rodziny, narody faktycznie zwracały się do rzeczy niebieskich. Był to zatem Sobór nie tylko dla Kościoła ale i dla świata.

Można więc określić Jana XXIII duszpasterzem wszystkich ludzi, nie tylko katolików. Z tej też perspektywy należy oceniać jego obwieszczenia kościelnego magisterium, a wśród nich mające ogromny wpływ, nie tylko na świat chrześcijański, encykliki Mater et Magistra (Matka i Mistrzyni) oraz Pacem in terris (Pokój na ziemi). Jego umiejętność nawiązywania szybkiego i skutecznego kontaktu z ludźmi, miała znaczenie w rozwoju relacji Watykanu z państwami komunistycznymi. Ponadto nadal życie Papieża charakteryzowało się głęboką pobożnością o czym może zaświadczyć, wydany ostatnio: Dziennik duszy oraz Duchowy testament. Z takim też nastawieniem Ojciec Święty żył przez ostatnie miesiące, kiedy już zdawał sobie sprawę ze swej nieuleczalnej choroby. Na początku 1963 roku pogorszył się stan jego zdrowia, kilka miesięcy później - 3 czerwca - Papież umarł.

Określenia jakie mu nadano: Jan Dobry, Dobry Papież Jan, Proboszcz świata, wyrażają nie tylko istotę jego charakteru i działania, ale również sympatię, jaką cieszył się ze strony wszystkich. Jako papież soborowy, Jan XXIII rozpoczął swym pontyfikatem nowy rozdział w dziejach nie tylko papiestwa, lecz także całego Kościoła. Takim też przeszedł do historii.

Jan Kaczmarek CR

"ALLELUJA" Pismo Alumnatu Zmartwychwstańców
Luty - Marzec 2001r.

* * *

góra

.

Bł. Jan XXIII
50. rocznica wyboru na Stolicę Piotrową

tekst: Ks. Mariusz Frukacz

Dziś, 28 października 2008r, mija 50. rocznica wyboru Jana XXIII na Stolicę Piotrową. Nazywany "Papieżem Dobroci", beatyfikowany przez Jana Pawła II 3 września 2000 r., Jan XXIII wszedł do historii jako papież, który zwołał Sobór Watykański II i zaangażował się w ratowanie pokoju w świecie - kiedy w październiku 1962 r., na prośbę rewolucyjnego reżimu Fidela Castro, władze sowieckie umieściły na Kubie wyrzutnie rakietowe i świat stanął na krawędzi wojny. Osobiste zaangażowanie Jana XXIII i jego wołanie o pokój zakończyły kryzys kubański. Piękną kartą pontyfikatu Jana XXIII jest także encyklika "Pacem in terris" z 11 kwietnia 1963 r., która stanowi jego testament duchowy, aktualny także dla współczesnego świata.

Jan XXIII miał też związki z Polską, a szczególnie z Jasną Górą i Prymasem Tysiąclecia kard. Stefanem Wyszyńskim. Zanim został wybrany na Stolicę św. Piotra, kilka razy odwiedził Polskę. Szczególnie wspominał swoje pielgrzymowanie do Częstochowy, na Jasną Górę. 17 sierpnia 1929 r., będąc jeszcze wizytatorem apostolskim w Bułgarii, odwiedził Jasną Górę. W jasnogórskiej księdze pamiątkowej napisał: "Fiat pax in virtute tua, Regina Poloniae et abundantia in turribus tuis" (Niech będzie pokój w mocy Twojej, Królowo Polski, i obfitość w wieżycach Twoich). To na prośbę Jana XXIII, wypowiedzianą 4 listopada 1958 r. do kard. Wyszyńskiego podczas uroczystej inauguracji pontyfikatu, od 6 listopada 1958 r. rozpoczęto odprawianie codziennych Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej na Jasnej Górze w intencji papieża. Te Msze św. były kontynuowane także za pontyfikatów: Pawła VI (1963-1978), Jana Pawła I (1978), Jana Pawła II (1978-2005), a obecnie są także odprawiane za Benedykta XVI. Warto też podkreślić, że umierający papież Jan XXIII w czerwcu 1963 r. polecił ustawić przy swoim łóżku obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Na uwagę zasługuje fakt, że ostatnia notatka w "Dzienniku duszy" Jana XXIII, zapisana krótko przed śmiercią, 20 maja 1963 r., dotyczy audiencji udzielonej kard. Wyszyńskiemu.

Tygodnik "niedziela" Nr 42 - 19 października 2008r.

góra

* * *

.

Ziemska pielgrzymka do świętości

Św. Jan XXIII - papież (Angelo Giuseppe Roncalli)
urodzony dla świata 25 listopada 1881 roku,
święcenia kapłańskie 1904 roku
święcenia kardynalskie 1953 roku
wybrany na Stolicę Piotrową 28 października 1958 roku
urodzony dla nieba 3 czerwca 1963 roku,
Beatyfikowany w 2000 roku przez papież Jana Pawła II
Kanonizowany w Rzymie dnia 27 kwietnia 2014 roku
przez papieża Franciszka - wspomnienie 11 października

góra

<< wywołanie menu święci i błogosławieni