Pismo parafii Matki Boskiej Różańcowej
w Rudzie Śląskiej

- do użytku wewnętrznego Kościoła -


Nr 42(943) rok XXI 17. październi 2021 roku.

Dwudziesta Dziewiąta Niedziela Zwykła - rok B

Teksty liturgii Mszy św.
I czytanie: Iz 53,10-11;
Psalm: Ps 33,4-5. 18-20. 22;
II czytanie: Hbr 4,14-16;
Aklamacja: Syn Człowieczy przyszedł,
żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu (Mk 10,45);
Ewangelia: Mk 10,35-45 albo (Mk 10,42-45)
Ewangelia krótsza:
Pieśni: 701.1; W: 236; Pd: 627, 267; K: 225; U: 620; Z: 405

.

góra

.

 
Ewangelia:

Rzekli Mu: "Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie". Jezus im odparł: "Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?"

góra

.

Biblia pyta:

Pytam więc: Czyż Bóg odrzucił lud swój?
Czyż nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu,
jak uskarża się on przed Bogiem na Izraela?
Co głosi odpowiedź Boża?

(Rz 11,1-4)

* * *

Nigdy nie mów:
'Moje dziecko nigdy by czegoś takiego nie zrobiło'.

H. Jackson Brown, Jr. 'Mały poradnik życia'

Czytaj więcej w źródle: https://www.katolik.pl/

góra

.

Złota Myśl

Ci, którzy decydują się podążać za Jezusem, nieuchronnie będą z Nim dzielić Jego mękę i krzyż, a więc pić z Jego kielicha. I nie jest to kwestią zaszczytów ani hierarchii w bliskości z Panem, gdyż droga przyjaźni z Chrystusem to droga służby - "kto chce być pierwszym, niech będzie sługą i niewolnikiem wszystkich". Stań się najmniejszy, stań się nieważny, stań się jak Chrystus.

O. Tomasz Zamorski OP,
"Oremus" październik 2006

góra

.

Dobre słowo

Historia lubi się powtarzać. Także w Ewangelii. Po drugiej zapowiedzi przez Jezusa swej męki, o czym donosi nam ewangelista Marek, wśród uczniów wybuchł spór o to, kto między nimi jest największy (Mk 9,30-37). Słyszeliśmy o tym przed czterema tygodniami. Teraz, po trzeciej zapowiedzi przez Jezusa swej męki, bracia Jakub i Jan zwrócili się do Jezusa z prośbą, żeby mogli zasiadać po Jego prawej i lewej stronie w Jego królestwie. Pozostali uczniowie oburzyli się, gdy się o tym dowiedzieli.

Niezależnie, jak dziwne i mało sympatyczne może wydawać się nam żądanie obydwu braci, to jednak dowodzi pewnego postępu czy rozwoju, jaki dokonał się w oczekiwaniach uczniów Jezusa. Jeśli w pierwszym sporze chodziło jeszcze o jakąś hierarchię na tym świecie, to życzenie Jakuba i Jana pokazuje, że wierzą oni - co najmniej w tym momencie - w zmartwychwstanie Jezusa i w Jego przyszłe królestwo. Ich błąd polega jedynie na tym, że kryteria ziemskie przenoszą na królestwo niebieskie. Błąd, od którego i my nie jesteśmy zupełnie wolni i przed którym Jezus stale nas ostrzega w swoich przypowieściach.

Jezus w pouczeniu, jakie daje swoim uczniom po przedstawieniu przez nich swej prośby, idzie jeszcze krok dalej. W porównaniu z władcami tego świata Jezus wzywa swoich uczniów, żeby już tu i teraz stosowali nie ziemskie, ale "niebieskie" prawa - prawa królestwa Bożego, które wraz z przyjściem Jezusa zaczęło się już na ziemi. Pouczenie to kieruje zatem Jezus także do nas, chrześcijan. Żyjemy wprawdzie w tym świecie, ale "nie jesteśmy z tego świata". Mamy obydwoma nogami stać mocno na ziemi, ale chodzić z głową w chmurach, znaczy w niebie. I powinno to być widoczne także dla innych.

Michael Tillmann

Parafianin Nr 36 (543) rok XII 21 października 2012 roku.

góra

.

góra

.

Słowem

Kto pozwala się obsługiwać, staje się gnuśny, wygodny i zależny. Kto godzi się na służbę sprawom, które naprawdę są tego warte, rozwija energię, silę i wytrwałość.

Jezus całe swoje życie poświęcił służbie królestwu Bożemu. I my musimy się zdecydować. Czy pozwalamy się obsługiwać? Czy uważamy siebie za najwyższy cel? Jeśli tak, to prawdopodobnie umrzemy pewnego dnia na niewydolność serca, nie dokonawszy niczego.

Jeśli natomiast jesteśmy gotowi służyć, jeśli, tak jak Jezus, oddajemy się na służbę, to mamy szansę dokonać wielkich rzeczy w służbie królestwa niebieskiego. Dziecko nie pyta, czy się coś opłaca. Pomaga z wewnętrznej potrzeby i cieszy się, gdy uda mu się choć trochę przyczynić się do powstania jakiejś wielkiej rzeczy. I w ten sposób służy własnemu rozwojowi. I my powinniśmy tak podchodzić do służby. Nie pytać, czy przez nią staniemy się wielcy, lecz po prostu cieszyć się, że mamy szansę wnieść swój mały wkład w budowanie królestwa Bożego.

Klaus Metzger-Beck

Parafianin Nr 36 (127) rok III 19 października 2003 rok.

góra

.

Któż z nas, chrześcijan, jeszcze sobie uświadamia, jak wyjątkowa jest nasza wiara, która pozwala nam uważać siebie wzajemnie - przynajmniej zasadniczo - za równych sobie i w tym samym czasie zbliżać się do stołu eucharystycznego, stanowiącego centrum naszej praktyki religijnej?

Gdy bogaci i biedni, starzy i młodzi, mężczyźni i kobiety, bliscy i obcy wspólnie przystępują do stołu Pańskiego i w myślach zwracają się do wspólnego Boga, i zjednoczą się z Nim i z sobą wzajemnie we wspólnym czynie, wtedy to objawia się istotna prawda naszej wiary.

wg Dirka Kaeslera

góra

.

..

Jakub i Jan - ileż to już razy dostawało się im w kazaniach za swoje. Na szczęście Jezus wyjawił, o co starali się - zapewne za plecami innych - od Niego uzyskać. Chcieli być pierwszymi między równymi! Nie do wiary! Czyżby?! Aż takie zaskakujące?! Jakub i Jan... a może mogliby też nosić imiona, jakie noszę ja i ty, i tamci, bo przecież w swoim zachowaniu są faktycznie bardziej podobni do nas, niż godzimy się to przyznać. To prawda, bez żadnego "jeśli i ale" poświęcamy się dla innych, dla jakiejś sprawy, dla Kościoła i Ewangelii, inwestujemy wiele czasu i energii, godzimy się na wiele nieprzyjemności, które mogą dotykać nas bardzo osobiście... i co z tego wszystkiego mamy? Tak, my we własnej osobie, konkretnie my. Nie, żeby istotnym powodem tego całego naszego zaangażowania była nadzieja na zasługi w przyszłym życiu. Mimo to może i nam, gdy choć od czasu do czasu pytamy samych siebie o powód tego naszego zaangażowania, przemyka przez myśl nadzieja: "żeby w niebie zarezerwować sobie miejsce siedzące przy oknie". Chociaż to marna nadzieja, to jednak świadczy o przecenianiu własnego czynu - i, co ważniejsze, pomniejsza zapał i zaangażowanie innych.

Kłaniają się Jakub i Jan.

Parafianin Nr 36 (543) rok XII 21 października 2012 roku.

góra

.

góra

.

góra

.

góra

.

góra

.

góra

.

góra

.

góra

.

góra

.

Polecamy nasze parafialne strony internetowe:

Parafialna strona internetowa

Cd Nr 943b

"PARAFIANIN" Niniejsza Gazetka ukazuje się tylko
w wersji cyfrowej z uwagi na panującą pandemię.

.