.

610 . Pan uczynił wielkie rzeczy w sercach dzieci swych.
Wielbi dusza moja Pana,
Ciesz się, serce, ciesz.
Oto idę na spotkanie,
Przyjąć Boski Chleb.

Pan uczynił wielkie rzeczy w sercach dzieci swych.
Niech Cię ze mną wielbi, Boże,
Cały piękny świat.
Niech Cię kocha każdy człowiek,
Każde dziecko zna.

Pan uczynił wielkie rzeczy w sercach dzieci swych.
Śpiewaj Panu, duszo moja,
Dziękczynienia śpiew.
Bóg okazał dobroć swoją,
Bóg miłuje mnie.

Pan uczynił wielkie rzeczy w sercach dzieci swych.
Wszystko mam od Ciebie, Boże,
Wszystko dałeś mi.
Cóż Ci za to oddać mogę?
Serce moje przyjm.

Pan uczynił wielkie rzeczy w sercach dzieci swych.

* * *

611 . Panie, przebacz nam.
Ojcze, zapomnij nam.
Zapomnij nam nasze winy,
Przywołaj, kiedy błądzimy.
Ojcze, zapomnij nam.

Panie, przyjmij nas,
Ojcze, przygarnij nas.
I w swej ojcowskiej miłości
Ku naszej schyl się słabości.
Ojcze, przygarnij nas.

* * *

612 . Pasterzem jest mój dobry Pan.
Prowadzi mnie na pastwiska swe.
Orzeźwia On ciągle duszę mą.
Zła nie zlęknę się, bo Jego moc we mnie jest.

Śpiewajmy Mu, bo okazał moc.
Wielbijmy Go cały dzień i noc.
Każdego dnia Jego miłość trwa.
Tej miłości żar niech zawsze już będzie w nas.

* * *

613 . Pod Twą obronę, Ojcze na niebie,
Grono Twych dzieci swój powierza los.
Ty nam błogosław, ratuj w potrzebie
I broń od zguby, gdy zagraża cios.

Czy toń spokojna, czy huczą fale,
Gdy Ty swe dzieci w swej opiece masz,
Wznosimy modły dziś ku Twej chwale,
Boś Ty nam tarczą, Boże, Ojcze nasz.

* * *

614 . Pokładam w Panu ufność mą.
Zawsze ufam Jego słowu.

Z głębokości wznoszę głos do Ciebie.
Racz wysłuchać, Panie, prośby mej.
Nakłoń ku mnie ucho swe łaskawie,
Usłysz modły i błagania.

Pokładam w Panu ufność mą.
Zawsze ufam Jego słowu.
Jeśli grzechów nie zapomnisz, Panie,
Któż przed gniewem Twym ostoi się?
Lecz ufamy, że przebaczysz winy,
Byśmy kornie Ci służyli.

Pokładam w Panu ufność mą.
Zawsze ufam Jego słowu.
Całą ufność mą pokładam w Panu,
Dusza moja ufa Jego słowu.
Tęskniej czeka dusza moja Pana,
Niż jutrzenki nocne straże.

Pokładam w Panu ufność mą.
Zawsze ufam Jego słowu.
Tęskniej niż jutrzenki nocne straże
Niechaj Pana czeka Boży lud,
Bo u Pana znajdzie zmiłowanie
I obfite odkupienie.

Pokładam w Panu ufność mą.
Zawsze ufam Jego słowu.

* * *

615 . Pójdźmy do Pana z winnym pokłonem,
A złóżmy serca przed Jego tronem.
Dobroć nam Jego, wszechmocność znana.
Pójdźmy do Pana, pójdźmy do Pana.

Pan święty, mocny i nieśmiertelny,
Jeden w Osobach Trzech, nierozdzielny.
Moc, mądrość, miłość w Nim niezrównana.
Pójdźmy do Pana, pójdźmy do Pana.

Bóg Stwórcą naszym, Ojcem i Panem.
Wszelkim łaskawie zarządza stanem.
Jego Opatrzność wszędzie widziana.
Pójdźmy do Pana, pójdźmy do Pana.

Kogo zasmuci bieda czy trwoga,
Niechaj się uda z serca do Boga.
Skoro Bóg wejrzy, wnet zniknie rana.
Pójdźmy do Pana, pójdźmy do Pana.

* * *

616 . Przyjdź z pokłonem, ludu Boży.
Przyjdź ze śpiewem, ludu święty.
Sław Jezusa, swego Zbawcę,
Wspaniałego Króla chwały.

* * *

617 . Wierni: Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.

Kapłan: Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
A miłości bym nie miał,
Stałbym się jak miedź brzęcząca
Albo cymbał brzmiący.

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.
Gdybym posiadał wszystką wiedzę
I wiarę taką, iżbym góry przenosił,
Lecz miłości bym nie miał,
Byłbym niczym.

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.

I gdybym rozdał ubogim całą swoją majętność,
A ciało swe wystawił na spalenie,
Lecz miłości bym nie miał,
Nic mi nie pomoże.

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.
Miłość jest cierpliwa.
Miłość jest łaskawa.
Miłość nie zazdrości.
Nie szuka poklasku.

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.
Miłość nie unosi się pychą
Ale jest pokorna.
Miłość nie szuka swego.
Gniewem się nie unosi.

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.
Miłość nie pamięta złego.
Nie cieszy się z niesprawiedliwości,
Lecz współweseli się z prawdą.
Miłość wszystko znosi i przetrzyma.

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.
Miłość nigdy nie ustaje,
Zniknie to, co jest cząstkowe;
Teraz trwa wiara, nadzieja i miłość,
Z nich zaś największa jest miłość!

Przykazanie nowe daję wam,
Byście się wzajemnie miłowali.

* * *

618 . Przystąpię do ołtarza Bożego.
Do Boga, radości i wesela mego.

Boże, sądź mnie sprawiedliwie,
Sprawy mojej broń.
Wobec grzesznych i niezbożnych
Z rąk złośliwych zbaw.

Przykazanie nowe daję want,
Byście się wzajemnie miłowali.
Wszak Tyś, Boże, mocą moją.
Czemuś wzgardził mną?
Czemu chodzę zasmucony,
Gdy mnie dręczy wróg?

Przykazanie nowe daję want,
Byście się wzajemnie miłowali.
Światło Twe i prawdę Twoją,
By mnie wiodły, ślij.
Niech na Syjon mnie zawiodą,
Do przybytków Twych.

Przykazanie nowe daję want,
Byście się wzajemnie miłowali.
I przystąpię do ołtarza,
Gdzie przebywa Bóg.
Bóg, co radość w sercu nieci
I wesele śle.

Przykazanie nowe daję want,
Byście się wzajemnie miłowali.

* * *

619 . Kapłan: Radością naszą jesteś Ty.

Wierni: Radością naszą jesteś Ty.

Kapłan: O, Panie, Tyś zgromadził nas.

Wierni: O, Panie, Tyś zgromadził nas.

Kapłan: To Ty jednoczysz nas

Wierni: W miłości swej.

To Ty sam wspierasz każdy krok.
Do Ciebie dąży cały świat,
Bo świat spragniony jest
Miłości Twej.

Ty wiesz, co znój, Ty wiesz, co trud.
Ty nasze zaufanie masz,
Bo nie opuszczasz nas
W miłości swej.

Więc zostań z nami, Panie nasz.
Twój lud chce słuchać Twoich słów,
By żyć na każdy dzień
W miłości Twej.

Ty każ nam zasiąść za Twój stół
I daj pożywać chleba dar,
Bo Ty jednoczysz nas
W miłości swej.

* * *

Dalej

<< menu - Skarbiec pieśni kościelnych

..